غم دنیا رو نخور

 آن روزها ،رروزهای کودکی و بی قراری،

کتابهای درسی ما همیشه با عکس تو آغاز می شد

 با همان لبخند ساده و صمیمی که انگار  مستقیم خیره شده بودی

 به چشمان ما که

 "امید من به شما دبستانی هاست"

 حالا امیدتان برای خودش کسی شده  و قدم  به دانشگاه گذاشته  است

 ما بزرگ شده ایم آقا!...

و هنوز جای لبخند تو ، اینجا  گوشه ی قلب ما ،

 صفحه اول تمام کتاب  درسی مان خالی است....

___________

نوشته :م. صدیق